• Pamiętaj o oddechu… najlepiej o pięciu głębokich oddechach…

    Zamknij oczy. Wsłuchaj się w dźwięki otoczenia. Skoncentruj swą uwagę na  odgłosach, które docierają do twoich uszu. Oddychaj. Spokojnie, niespiesznie. To czas, który sobie dajesz.  Najcenniejszy z możliwych. Świadomy, uważny oddech jest Twoim największym i najpiękniejszym zasobem. Czymś, co możesz zabierać ze sobą wszędzie i wykorzystywać wtedy, gdy poczujesz taką potrzebę. Skąd będziesz wiedział / wiedziała, że taka potrzeba się w Tobie pojawiła? Podpowie Ci to Twoje ciało. Ono jest twoim sprzymierzeńcem i przyjacielem. Twoim nauczycielem. Kiedy się napina, możesz mieć pewność, że obszar twych myśli, emocji, potrzeb domaga się uwagi. Gdy boli cię głowa, masz dłonie zaciśnięte w pięści, pojawia się u ciebie nawyk zgrzytania zębami, zjadania własnych ust,…

  • “Co to ten rak?” – o ważnych rozmowach na trudne tematy…

    Wolałabym, aby takie książki nie musiały być nam potrzebne. Abyśmy wraz z naszymi bliskimi cieszyli się dobrym zdrowiem i długim życiem. Abyśmy nie musieli się martwić o naszą kondycję i mieć pewność, że młodych ludzi, dzieci nie spotka nic złego. Że choroba nie będzie im towarzyszyła w najpiękniejszych latach ich życia (a także w latach późniejszych). Niestety… rzeczywistość nie pozostawia złudzeń. Każdego dnia czytam informację o jakimś dziecku lub osobie dorosłej, zmagającej się z nowotworem. Szukającej pomocy i wsparcia pieniężnego wśród ludzi dobrej woli. Borykającej się z rzeczywistością szpitalną. Zmagającej się z bólem wywołanym koniecznością podjęcia natychmiastowego, mocno obciążającego organizm leczenia. Wśród tych osób są niemowlęta, nieco starsze dzieci, nastolatki,…

  • “Chodźcie, zajrzyjmy do domków”

    – “Mama, mam zadanie domowe. Pani powiedziała, abyśmy przynieśli jutro na zajęcia zdjęcie oryginalnego DOMU. Takiego niespotykanego, co nie widać go na co dzień. Co ma jakiś ciekawy kształt i jakoś się wyróżnia”. – “Oooo, bardzo to ciekawe. Jakie są oryginalne kształty domów? Chodź, sprawdźmy.” – powiedziałam do Lilci a następnie wykorzystałam moc technologii. Wpisałam w google hasło: “pomyslowe domy” i już po chwili podziwiałyśmy z Lilą zróżnicowane konstrukcje: w kształcie psa, piłki. Były domy “stojące” na dachu, były też budowle idealnie wkomponowane w środowisko. Były domy na wodzie, nad brzegiem morza, na szczycie gór. – “Woooow, ale ten fajny. A zobacz, jaki ten ciekawy. A w tym chciałabyś mieszkać?”…

  • Ziemia potrzebuje oddechu, czyli małymi krokami w drodze do lepszego jutra…

    Znacie tą nowość Wydawnictwo Bajka? “Uratuj ziemię”? Jej autor – PatrickGeorge – stworzył bardzo wymowną i niezwykle pomysłową książkę, która pokazuje, jak z pozoru mało znaczące zmiany mogą poprawić jakość naszej planety. Do niedawna brakowało na rynku książek poruszających tematykę ekologii, dbania o środowisko, ograniczenia ilości plastiku, śmieci. Publikacji, kierujących uwagę na recykling i możliwość powtórnego wykorzystania rzeczy, które zdarza nam się bezrefleksyjnie wyrzucać. Obecnie tych książek jest coraz więcej, dzięki czemu mamy dużą możliwość wyboru i szansę, by spojrzeć na ważny z perspektywy przyszłości naszej planety, temat. “Uratuj ziemię” to książka wyjątkowa. Przeznaczona dla dzieci mniejszych i większych (w tym dla dorosłych). Od dłuższego czasu obserwowałam pracę Autora nad…

  • “Szkoła neuronów” – czy da się zrozumieć nastolatka?

    Czy wiedzieliście, że ludzki mózg pełnię swojej dojrzałości osiąga w okolicy 40 urodzin swojego właściciela? Czy wiedzieliście, że istnieje coś takiego, jak złota liczba – czyli bezpieczna dla nas liczba kontaktów społecznych, po wejściu w które wychodzimy ze względnym zdrowiem psychicznym :)? Czy wiecie ile wynosi taka liczba? 150. Czy w ciągu dnia macie styczność ze 150 osobami, różnymi twarzami, ludzkimi minami, gestami, mimiką, czy też ta liczba jest większa? Okazuje się, że może ona sięgać nawet kilkunastu tysięcy. To ilość twarzy, z którymi możemy mieć styczność codziennie. Wyobraźmy sobie zatem, jak przeciążony może być nasz układ nerwowy, dla którego bezpieczna liczba wynosi 150. Wyobraźmy sobie następnie, jak przeciążony może…

  • “Jedz, ci zupa stygnie” – czyli jak towarzyszyć w rozmowie (recenzja książki M. S. Sorensen –> “Słyszę cię” )

    Mama: “Co się stało?” Syn, Adaś Miauczyński wchodzi do kuchni. Całuje swoją mamę dwa razy  w rękę i raz w policzek. Nie zdąża z udzieleniem odpowiedzi, ponieważ mama, niedługo czekając na odpowiedź mówi: Mama: “Zjedz coś.” Adaś: “Mamo, nie jestem głodny. Uderzyłem się w skrzynkę”. Mama: “W skrzynkę? Zupy zjedz talerz, gorącej… Pomidorowa. Przynajmniej dobra”. Adaś: “Mamo, nie chcę zupy na listy. Chcę z mamą porozmawiać.” Mama: “Na listy? Możesz rozmawiać i jeść.” Adaś: “Mamo… nie chcę jeść. Nie dokończyłem dziś lekcji mamo”. Mama: “Dokończysz kiedy indziej. Zjesz… Jak nie dokończyłeś?” Adaś: “Bo pierdzieli”. Mama: “Nie mów tak.” Adaś: “Prykali”. Mama: “Nie mogłeś im czegoś powiedzieć?” Adaś: “Co powiedzieć? Komu?”…

  • Czy muszę rozdawać buziaki? –> recenzja ważnej książki w temacie granic

    Zjazdy rodzinne. Jakie to piękne okazje do powitań. Nierzadko spotykają się ludzie, którzy od tygodni, a nawet miesięcy się nie widzieli. Którzy z radością spoglądają w swoją stronę. Którzy chcą sobie pokazać, jak bardzo się cieszą, że nas widzą. Że jesteśmy ważni w ich życiu. Chcą nas przytulić, dać buziaka. Czy zauważyliście, że dorośli różnią się od siebie? Pod względem otwartości na drugiego człowieka, wylewności, gotowości do zbliżenia podczas powitania? Ja niejednokrotnie byłam tego świadkiem.  Niejednokrotnie czułam to na sobie. Kiedy? Gdy podczas rodzinnych powitań chciałam się do kogoś przytulić, a dana osoba gdzie indziej miała ustawioną granicę i nie miała na to ochoty. Że jasno i konkretnie to komunikowała.…

  • “Szkoła neuronów” – czyli dlaczego zachowuję się tak, jak się zachowuję

    Jaka to jest fajna książka. Ja wiem, że słowo “fajna” jest tak ogólna i mało precyzyjna, że trudno wyjaśnić nim fenomen tej publikacji. Ale innego słowa na ten moment nie znajduję. Nie wiem, czy kiedykolwiek Wam o tym pisałam, ale jednym z przedmiotów, z którym w liceum najbardziej sobie nie radziłam, była BIOLOGIA. Mój mózg nie był w stanie dobrze i trwale przyswoić wiedzy, która pojawiała się na lekcjach. Miałam zwykle wielkie trudności z doszukiwaniem się powiązań pomiędzy poszczególnymi zagadnieniami, w związku z czym każda treść i zagadnienie były u mnie oderwane od siebie. Dzięki BIOLOGII dowiedziałam się, czego “nie ogarniam” i w czym zwyczajnie jestem kiepska. Moje przypuszczenia potwierdzały…

  • Moje rodzicielskie MITY

    W dzisiejszym wieczornym wpisie chciałam podzielić się z Wami jednym z moich odkryć… z moim osobistym zetknięciem się z rodzicielską rzeczywistością. Z rozwojową drogą, która doprowadziła mnie do tego, co wiem i czuję DZIŚ. Od czasu, gdy Lila skończyła 7 miesięcy regularnie (choć z różną częstotliwością) uczestniczę w warsztatach dla rodziców. Doświadczam zbawiennej roli grup wsparcia, w których indywidualne osoby przekonują się, że ze swoimi wątpliwościami, niepewnościami, rozterkami nie pozostają same. Że czasem, na danym etapie rozwoju dziecka, po prostu jest trudno i my – rodzice – nie jesteśmy w tym osamotnieni. Czasem opuszczałam te spotkania ze łzami w oczach, bo nagle coś do mnie dotarło, coś sobie uświadomiłam. Czasem…

  • “Niezbędnik małego pacjenta” czyli o wyjątkowej pomocy na ważny czas…

    Bardzo dobrze pamiętam ten dzień. Byłam małą dziewczynką. Ale pamiętam. Zachorowałam i musiałam dostawać zastrzyki. Nie lubiłam ich. Pewnego ranka wybrałam się z mamą do przychodni, na przyjęcie kolejnej dawki leku z igłą w tle. Pamiętam, że chwilę po podaniu leku COŚ zaczęło się ze mną dziać. Dziwny stan. Chwilowej utraty świadomości, a później powtarzania jednego, kluczowego, najważniejszego dla mnie wówczas słowa: “Mamuś, mamuś, mamuś, mamuś…” Dalej był już tylko sygnał karetki, w której znajdowałam się z mamą. Wiozła mnie do szpitala. Pamiętam jak dziś. Małą salę, w której przyjął nas lekarz. Siedziałam mamie na kolanach i zastanawiałam się, co będzie dalej. Co mnie czeka. W pewnym momencie przyszła pani…